--CorvInuS--

ค่ำวันหนึ่งฉันกำลังเดินทอดน่องอยู่บนทางเท้า
สวนทางกับมนุษย์หลากหลายสายพันธุ์

ทั้งมนุษย์เงินเดือนที่กำลังกลับบ้าน
มนุษย์วัยเรียนที่ชอบเกาะกันเป็นกลุ่มก้อน
และมนุษย์กลางคืนที่มีมากที่สุดในช่วงนี้

 

ฉันไม่สนใจหรอกว่าเดินผ่านเดินผ่านมนุษย์แบบไหนไปบ้าง
ฉันก็แค่เบื่อ อยากหาอะไรสนุกๆทำก็เท่านั้น

 

 

ทันใดนั้นเอง ฉันก็เห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ที่มุมตึก

สัญชาตญาณบอกให้ฉันตามมันไป

 

ในซอยมือที่ปราศจากผู้คน มีเจ้าหนูตัวน้อยกำลังยืนพิงกำแพงอยู่

ฉันยิ้มร่าและเดินเข้าไป  คิดในใจ คืนนี้คงมีเรื่องสนุกๆให้แล้ว

 

"ไงเจ้าหนู หลงเหรอ" หนูน้อยหันมาพบฉันก็หน้าซีด ทำท่าจะหนี

แต่ฉันเร็วกว่า เข้าเอาไว้ขวางเอาไว้

 

"อย่าทำอะไรผมเลย" เสียงขอร้องช่างฟังดูน่าสงสาร

ฉันละชอบจริงๆ ความกลัวของคนอื่น และความเหนือกว่าของตัวเอง

 

 

ยังไม่ทันได้เล่นอะไร ฉันก็รู้สึกภัยคุมคาม

เมื่อหันไปมองก็พบนักเลงเจ้าถิ่นยืนอยู่เป็นฝูง

เจ้าหัวหน้ายืมท่าพร้อมจะเข้ามาตะปบฉันทุกเมื่อ

 

หึ พวกนี้ก็แค่เห็นว่าตัวใหญ่กว่า มีพวกเยอะกว่า

ที่จริงมันก็แค่หมาหมู่เท่านั่นแหละน่า

ไม่ทันไรมันก็วิ่งตรงเข้ามา

 

ฉันยิ้มเยาะ แล้วกระโดดขึ้นบนบันไดหนีไฟ

พวกมันขึ้นมาไม่ได้ ทำได้แต่ส่งเสียงกรรโชกขู่

ฉันไม่สนใจ แล้วออกจากซอยไป

 

 

ชักหิวแล้วสิ

แวะเข้าไปร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง

ที่นี่มีปลาให้เลือกเยอะดี ฉันชอบ

 

ว่าแล้วก็ถือวิสาสะเข้าไปห้องครัว

หยิบทูน่ามาชิ้นนึง

 

อยู่ดีๆก็เกิดเสียงโวยวายขึ้น

ฉันเห็นหัวหน้าเชฟกำลังมองมาที่ฉันอย่างโกรธแค้น

"เจ้าแมวขโมย!" เขาตะโกนแล้ววิ่งเข้ามาหวังจะจับฉัน

 

ฝันซะเถอะ ฉันหนีไปก่อนที่เขาจะพูดจบซะอีก

 

 

อา ทูน่าสดๆช่างอร่อย

คืนนี้ไม่ได้สนุกอย่างที่คิด แต่ก็ไม่น่าเบื่อ

 

สำหรับแมวอย่างฉัน

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------

 

 

 

เรื่องนี้คิดไว้เป็นอาทิตย์แล้ว แต่ไม่ได้ลงมือเขียนสักที

วันนี้ก็ขอเอามาลงเลยแล้วกัน

 

 

ช่วงนี้ร้อนมากกกกกกกก

 

จขบ.แทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว

 

โชคดีที่โลกนี้มีคนประดิษฐ์แอร์ขึ้นมา

ทำให้จขบ.มีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้

 

หรือว่าเพราะแอร์นี่แหละโลกมันถึงร้อน?

 

เอาเถอะ รู้แต่ว่าตอนนี้มันร้อนแล้วกัน -0-

 

ปล.อ่านเรื่องนี้แล้วเป็นยังไงช่วยติชมกันด้วยนะคะ

 

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ
เสียงนาฬิกาปลุกนี่ โอ๊ยน่ารำคาญจัง
6โมงครึ่งหรอ อืมม ไม่เร็วไม่ช้าไป
เอ๊ะ! เดี๋ยว นาฬิกามือถือบอกว่าวันที่13 เดือน4
เดือน4 เดือนอะไรนะ ทำไมเลขนี้ดูคุ้นๆ

วันนี้วันสงกรานต์นี่ !

สงกรานต์ = หยุดงาน = ตื่นสายได้ !!!!

ฮ่า… นอนต่อดีกว่า…

 

 

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
เสียงดนตรีดังมากจากที่ไหนสักแห่ง
ไม่ดังมาก แต่ก็ดังพอที่จะทำให้ฉันนอนไม่หลับอีกต่อไป

บ่ายโมงแล้วเหรอเนี่ย เพิ่งรู้ว่าตัวเองนอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้
แต่วันนี้ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็วันนี้วันสงกรานต์นี่
โอ๊ย หิวจังเลย

ฉันหยิบซองมาม่าแกะใสชาม เติมน้ำ
แล้วส่งให้ไมโครเวฟ พ่อครัวประจำบ้าน รับหน้าที่ต่อ

ติ๊ง !
ข้าวเที่ยงพร้อม

ตี๊ด !
ทีวีพร้อม หรือเปล่าน่ะ
กินไปเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ
แต่ละช่องมีแต่โฆษณา เมาไม่ขับ อนุรักษ์วัฒนธรรมไทย ฯลฯ

เปิดไปเรื่อยๆ จนเจอช่องรายการเพลง
อย่าสาดน้ำได้ไหม ช่วยเห็นใจกันบ้าง
ขอให้ช่วยหลีกทาง คนกำลังลอยกระทง
ฟังไปนึกไป ใครที่ไหนเขาจะลอยกระทงกันในวันสงกรานต์
นึกแล้วก็ขำ เปลี่ยนไปดูหนังที่เช่ามาดีกว่า

ดูจบเรื่องที่ 2 พอดีเพื่อนคนไหนสักคนส่งข้อความมา
บอกให้เจอกันหน้าปากซอย เตรียมตัวให้พร้อม

เย็นขนาดนี้แล้วเล่นสงกรานต์ก็ดีเหมือนกัน
แดดไม่ร้อน แถมตัวไม่ดำด้วย
ถึงจะเล่นจนมืดก็เถอะ แต่ยังไงตัวเปียกเหมือนกัน

คิดแล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัว
ขุดปืนฉีดน้ำกระบอกเก่าขึ้นมา เสื้อลายดอกตัวเดิมและตัวเดียว
ใส่หูฟังที่กันน้ำ เปิดเพลงที่ฟังประจำ แล้วเดินออกไปสู่โลกภายนอก

 

ระหว่างเดินไปหน้าปากซอย ได้ยินเสียงแว่วๆ ใครสักคนเปิดเพลง
เพลงที่เปิดประจำเทศกาลไทยทุกปี
เพลงที่ฉันไม่เคยรู้ชื่อ แต่แน่ใจว่าคนร้องเป็นคนสมัยเดียวกันแน่ๆ
สมัยที่พ่อแม่ฉันจีบกันใหม่ๆ

ฉัดน้ำปะแป้งคนรู้จักมาตลอดทาง
บางคนแค่ยิ้มให้ บางคนมองฉันงงๆ บางคนมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ
แต่ฉันไม่สนใจหรอก สงกรานต์ก็ต้องเล่นน้ำปะแป้งกันหน่อยสิ
แต่ว่า ทำไมไม่มีใครมาฉีดน้ำใส่ฉันบ้างเลยละ
นี่อุตส่าห์เตรียมตัวมาเปียกเต็มที่เลยนะ

ถึงหน้าปากซอยแล้ว
ฉันยิ้มเมื่อเห็นหน้าเพื่อน พร้อมเดินเข้าไปปะแป้งให้ทั้งสองข้างแก้ม

เพื่อนคนนั้นยืนงงๆ
ฉันก็งงตาม ทำไมมองฉันอย่างนั้นละ ไม่เคยโดนคนปะแป้งให้เหรอไง?
ก้มลงมองสำรวจตัวเพื่อน ตัวแห้งสนิด

ปีนี้ฝนแล้งไม่มีน้ำเล่นกันเหรอไง
ขนาดยืนอยู่ริมถนนรอฉันยังไม่มีใครมาสาดน้ำใส่
อ้าว แล้วฉันมีน้ำใช้ได้ยังไงกันละ

 

เดี๋ยวนะ เพื่อนฉันไม่ได้ถือปืนฉีดน้ำหรือขันนี่
แต่ว่าเป็น กระทง !

ฉันถามเพื่อนว่าเอากระทงมาทำไม
เพื่อนฉันก็ตอบสั้นๆว่า

 

วันนี้ วันลอยกระทง

 

หาา !?

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดู วันนี้ไม่ใช่วันที่ 13 เมษาสักหน่อย
เมื่อเช้าฉันฝันหรือเพ้อเจ้อไปเองขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย !

 

และแล้วเพลงในหูฟังก็ขึ้นต้นใหม่
เสียงที่เข้าหูตอนนี้คือท่อนฮุกของเพลงนี้
อย่าสาดน้ำได้ไหม ช่วยเห็นใจกันบ้าง
ขอให้ช่วยหลีกทาง คนกำลังลอยกระทง

ไม่มีใครที่ไหนเขาลอยกระทงวันสงกรานต์หรอก
มีแต่ฉันที่ เล่นสงกรานต์วันลองกระทง…

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

 

เข้ามาสาดน้ำกันหน่อย

จขบ.อยากเปียกกกกกกกกก 

 

วันนี้ขอจบกระทู้แค่นี้ค่ะ

 

สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ ^^

 

"อย่าเข้ามานะ!" ฉันตะโกนไปข้างหลัง พร้อมวิ่งไปข้างหน้าให้เร็วขึ้น เพื่อเพิ่มระยะห่างกับสิ่งที่กำลังพุ่งตามมา
ยิ่งฉันเร่งฝีเท้าเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเข้ามาใกล้ 

 

 

พระอาทิตย์จมน้ำไปแล้ว
ที่ขอบฟ้ามีแสงสีเขียวค่อยๆสว่างขึ้น เป็นจุดเล็กๆหลายจุด

 

 

มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันและเพื่อนต่างตั้งหน้าตั้งตาหนีอย่างไม่คิดชีวิต
ขอแค่เพียงอย่าให้มันแตะเราได้

 

 

จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่
ดวงไฟสีเขียวกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามเวลาที่ผ่านไป

 

 

ฉันได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ใครคนหนึ่งกำลังกรีดร้อง
ฉันเหลียวไปมอง เธอคือเพื่อนสนิทฉันเอง ใจอยากหันหลังกลับไปช่วย แต่สมองบอกว่ามันสายไปแล้ว
เธอกลายเป็นพวกมันไปแล้ว และฉันก็วิ่งหนีต่อไป

 

 

จากซ้ายไปขวาจนสุดสายตา ถูกดวงไฟสีเขียวนั่น ครอบครองพื้นที่ไปกว่าครึ่ง
และมันกำลังเพิ่มขึ้นอีก จนเกือบจะกลายเป็นเส้นสีเขียวได้แล้ว

 

 

กลุ่มคนที่เหลืออยู่กับฉัน กำลังลดลงเรื่อยๆ

เราหลบ เราวิ่ง เราพัก แล้วเราก็หนี

ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า ทั้งเพลีย

 

 

อากาศเริ่มอุ่นขึ้น

พระอาทิตย์กำลังจะฉายแสง กลืนกินไฟสีเขียวพวกนั้นหมดไป

 

 

ฉันกำลังจะชนะ
แต่ฉันคิดผิด มือใครบางคนบางอยู่บนไหล่ฉัน
ฉันหันกลับไปมอง ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนสนิทฉันเอง

เธอทำอย่างนี้กำฉันได้อย่างไร

เธอยิ้มให้ แล้วอ้าปาก พูดว่า "แปะ! แกเป็น"

 

 

เรือตกหมึกเข้ามาเทียบท่า
พวกเรา หลังจากเล่นวิ่งไล่จับกันทั้งคืน ก็รวมเงินไปซื้อหมึกสดมาย่างกินกัน

 

 

พระอาทิตย์ขึ้นสูง กินกันอิ่มแล้ว พวกเราก็เข้านอน

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

หายไปนาน(มวากกกกกกกก)  คิดถึงเอ๊กซ์ทีนจัง

 

กลับเข้ามาแล้วรู้สึกว่า มันมีอะไรมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย = ="

 

เอาเป็นว่า ไอเราก็พิมพ์ๆ เม้นต์ๆ เหมือนเดิมแล้วกัน -.-

 

 

ตอนนี้วิกฤติการณ์แอดมิตชั่นใกล้จะถึงไคลแมกซ์แล้ว

 

ลุ้นจนเซง ขอมาแต่งเรื่องแล้วกัน

 

เรื่องนี้แต่งขณะอยู่ทะเล ณ อ่าวมะนาวกับเพื่อน

ตอนที่มันกำลังกินเหล้ากัน จขบ.ก็แอบออกมาแต่งเรื่องนี้

เอาเป็นว่าขอยกเรื่องนี้ให้แด่ เด็กม.6ที่ต้องจากกับเพื่อนแล้วกันนะคะ

 

วันนี้ลาไปก่อน

 

มีอะไรโปรดเขียนติชมด้านล่างด้วย ^^